Programmeren wordt makkelijker
Het in-elkaar-sleutelen van applicaties is op dit moment een vrij intensieve gebeurtenis. Ook worden er tijdens dit proces relatief veel fouten gemaakt. Hoogleraar software engineering Arie van Deursen en universitair hoofddocent Eelco Visser van de Technische Universiteit Delft willen het programmeren naar een hoger niveau brengen door middel van model-driven engineering.
Een hoop mooie praat zult u denken, maar wat houdt het eigenlijk in? Model-driven engineering gaat er in principe vanuit dat de code niet meer handmatig geprogrammeerd hoeft te worden. Men creëert slechts modellen van de applicatie met behulp van een modelleertaal. Vanuit die modellen wordt door een generator code gegenereert. UML is een voorbeeld van een modelleertaal. Hoewel UML een taal is leunt het sterk op grafische weergaven van modellen. Om vanuit modellen code te kunnen genereren is het nodig om in de modellen aan te geven wat er van de objecten verwacht wordt. UML kan dit doen met behulp van de Object Constraint Language (OCL). Echter, OCL is niet voldoende om duidelijk te maken wat een object kan en wat het moet doen. De techniek van model-driven engineering staat daarom nog in de kinderschoenen. Er is veel meer onderzoek nodig om een modelleertaal te ontwikkelen die deze funtionaliteit levert.
Er ontstaat een probleem dat als de code gegenereert wordt, het niet mogelijk is de code handmatig aan te passen. Als dit toch gebeurt dan is het niet mogelijk om de handmatige veranderingen in de code te behouden als het model een aanpassing ondergaat en de code opnieuw gegenereert wordt. Om het dus toch mogelijk te maken specifieke code te verwerken, moet dit via het model gebeuren. Het model moet dus altijd ruimte laten voor handmatige code.
Een ander probleem in deze is de evolutie van het model. Als je meer inzicht krijgt in het domein van het model dan is het misschien wel wenselijk de modelleertaal aan te passen of uit te breiden. Daarop moeten de modellen en code-generator ook worden aangepast. Dit is te vergelijken met een verandering van de syntax in een huidige programmeertaal, wat op het moment nog zeer zelden voorkomt. Echter, in de model-driven engineering is het de bedoeling dat iedereen talen kan ontwikkelen voor specifieke modellen en domeinen. Het aanpassen van modellen en generatoren wordt dan een dagelijkse bezigheid. Voor dit laatste probleem is nog geen oplossing voorhanden.
Bovengenoemde onderzoekers werken aan het project MODSE dat behoort tot het onderzoeksprogramma JACQUARD dat wordt gesubsidieerd door het NWO. Doel is onderzoek doen naar de voortdurende evolutie van software en de verder toenemende complexiteit van softwaresystemen.
Het doel van het project is om over vier jaar een aantal prototype tools te hebben ontwikkeld waarmee experimenten rond model-driven evolutie kunnen worden gedaan. Verder is het doel ervaringen en best-practices op papier te zetten voor het bedrijfsleven.
Door een tekort aan software engineers, steeds complexer wordende software en steeds groter wordende afhankelijkheid van software in bedrijfssystemen is het wenselijk duidelijke modellen te maken van waaruit de code gegenereert wordt. Hierdoor verkleint de kans op programmeer- en ontwerpfouten omdat modellen makkelijker op een correcte werking te controleren en te testen zijn dan handmatige coderegels.
